Þann 4. desember 2006 var dæmt í Héraðsdómi Reykjavíkur (nr. E-291/2006) í máli er varðar vinnuvernd og skyldur atvinnurekenda til að tryggja sem best heilsu og öryggi starfsmanna sinna.

Sjúkraliði stefndi íslenska ríkinu vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í vinnuslysi í apríl 1998, á endurhæfingardeild Landspítala Háskólasjúkrahúss, í Kópavogi, er hún þurfti að handleika byrðar með þeim afleiðingum að hnykkur kom á bak hennar og hún tognaði í mjóbaki.

Að mati sjúkraliðans voru málsatvik þau að á þeirri deild sem hún vann á hafi sjúklingar verið fjölfatlaðir og þurft á mikilli aðstoð að halda við allar athafnir daglegs lífs. Viðeigandi hjálpartæki til þeirra athafna hafi átt að vera til staðar á deildinni, eins og rafmagnslyftur til að lyfta hreyfihömluðum. Sjúkraliðinn kveðst hafa orðið fyrir slysi við vinnu sína í apríl 1998 þegar hún og samstarfskona hennar voru að undirbúa færslu spastísks sjúklings, sem var um 80 kg, úr hjólastól yfir í hægindastól. Slysið bar þannig að, samkvæmt mati stefnanda, að flytja átti sjúkling úr hjólastól yfir í hægindastól. Þar sem dúkur sem tilheyrir rafmagnslyftunni var í notkun undir öðrum sjúklingi kveður hún að ekki hafi verið um annað að ræða við þessar aðstæður en að flytja sjúklinginn með handafli, en það hafi verið algengt við slíkar aðstæður. Hafi tveir sjúkraliðar yfirleitt gert það saman.

Sjúkraliðinn byggir kröfur sínar á því að íslenska ríkið beri ótvíræða bótaábyrgð á vinnuslysi hennar. Sú ábyrgð grundvallist á almennu skaðabótareglunni (sakarreglunni) og reglunni um húsbóndaábyrgð (vinnuveitendaábyrgð) sem og reglum um aukna ábyrgð atvinnurekanda vegna ófullnægjandi aðbúnaðar á vinnustað.

Sjúkraliðinn byggir stefnu sín á að aðbúnaður starfsmanna hafi verið óforsvaranlegur og Landspítalinn Háskólasjúkrahús (ríkið) hafi vanrækt að tryggja henni öruggt og heilsusamlegt starfsumhverfi, eins og kveðið sé á um í lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Vinnuveitandi hennar hafi vanrækt þá skyldu sína að sjá starfsmönnum, fyrir viðeigandi búnaði og hjálpartækjum til að komast hjá að handleika byrðar í þeim tilgangi að draga úr slysaáhættu, sem fólst í starfi stefnanda. Þessi vanræksla hafi almennt verið til þess fallin að skapa slysahættu og hafi forsvarsmönnum stefnda mátt vera það ljóst

Í ljósi reglna nr. 499/1994 sem Vinnuverndarlögin (46/1980) ná til var talið að ákvæðum þeirra hafi ekki verið fullnægt af hálfu sjúkrahússins og slys þetta megi rekja til þess að skort hafi á að viðeigandi hjálpartæki hafi verið til staðar fyrir hana til notkunar í umrætt sinn. Telst ríkið því bera skaðabótaábyrgð á því tjóni er stefnandi varð fyrir við slysið.

Íslenska ríkið hefur þrjá mánuði til að áfrýja dómnum.

Hægt er að lesa nánar um dóminn hér http://www.domstolar.is/domaleit/nanar/?ID=E200600291&Domur=2&type=1&Serial=1&Words=

9/1 07/Berglind